بازی تمام شده است، درست است؟
می‌دانید بعد از آن چه اتفاقی افتاد؟ حریف من تسلیم نشد. او به مبارزه ادامه داد. و سپس... من نتوانستم این وضعیت برنده را به یک امتیاز تبدیل کنم.
حتی مساوی هم نکردم. باختم!
بله، 1 سوار جلو بودم...
بنابراین می‌توانید دردی را که می‌کشیدم تصور کنید. من نه تنها برای قهرمانی مسابقات آمده بودم، بلکه در درجه اول برای از بین بردن خاطرات قدیمی و پیروزی بر خودم آمده بودم. اما در عوض، خودم را دقیقاً در میان همان خاطرات یافتم.
پدرم یک آماتور قوی در شطرنج است. (او در لیچس 2500+ است).
می‌دانستم که او بازی‌ها را دنبال می‌کند. می‌دانستم که او درد من را احساس می‌کند.
می‌دانستم که او هم اذیت می‌شود.
اما من با او تماس نگرفتم. و او هم با من تماس نگرفت.
من تازه سال‌ها بعد فهمیدم که در خانه چه اتفاقی افتاده بود.
عموهایم با یک برنامه به خانه ما آمده بودند تا پدرم را ببینند.
«از شهر ما تا آنجا(محل مسابقات) فقط 1 ساعت راه است. ما گوشت، نوشیدنی و همه چیز برای کباب می‌خریم، به آنجا می‌رویم، به آوو روحیه می‌دهیم، حال او را بهتر می‌کنیم و همان شب برمی‌گردیم.»
یک ایده مهربانانه. یک ایده عاشقانه.
پدرم گفت نه.
او به عموهایم گفت:
«او دیگر بچه نیست. او باید به تنهایی از این مبارزه عبور کند. او باید سرسختی و تاب‌آوری ایجاد کند. در صورت عدم یادگیری آن در همین حالا، او راه به جایی نخواهد برد. و این یک لحظه عالی برای تمرین آن است.»
در آن زمان، من هیچ یک از این‌ها را نمی‌دانستم.
اما حق با او بود.
سرسختی به همان روشی ساخته می‌شود که عضلات ساخته می‌شوند. با وزنه. با مقاومت. با ناراحتی.
آن تورنمنت آزاردهنده بود. من هر روز تقلا می‌کردم. نه تنها در طول بازی‌ها، بلکه قبل از بازی‌ها برای یافتن انگیزه، و قبل از خواب برای آرام کردن خودم.
اما با نگاه به آن روزها، و بسیاری از دوره‌های دشوار دیگر، اکنون فقط سپاسگزار هستم. آن‌ها شخصیت من را ساختند و من را تاب‌آور کردند، چیزی که در تمام زندگی‌ام از آن استفاده خواهم کرد.
من نمی‌گویم که شما هرگز نباید حمایت کنید یا حمایت دریافت کنید.
و نمی‌گویم زمانی که فرزندتان در حال تقلا است باید ناپدید شوید.
در مسیر خودم برای رسیدن به عنوان استاد بزرگی، حمایت‌های زیادی دریافت کردم.
اما با دوز مناسب.
با نگاه به گذشته، این ممکن است یکی از بزرگ‌ترین هدایایی باشد که پدرم به من داده است.
گاهی به من کمک می‌کرد. گاهی اجازه می‌داد خودم بجنگم.
او می‌دانست چه زمانی مداخله کند.
و او می‌دانست چه زمانی عقب‌نشینی کردن، کمک واقعی است.
با بهترین آرزوها و عشق،
برای رشد و سفر لذت‌بخش شما،
استاد بزرگ آوتیک (یا آوو، همان‌طور که دوستانم مرا صدا می‌زنند)❤
پی‌نوشت: در صورت داشتن داستان‌های مشابه، یا داشتن سوال، خیلی دوست دارم آن‌ها را بشنوم. لطفاً در انجمن ما به اشتراک بگذارید.


تاریخ انتشار مقاله ۱جولای ۲۰۲۶