فیشر در 1972 با شکست دادن قهرمان وقت، بوریس اسپاسکی در یک رقابت 24 مسابقه ای قهرمان جهان شد. (فیشر با چنان قاطعیتی پیروز شد که تنها 21 بازی نیاز بود: وی چنان برتری داشت که حتی اگر اسپاسکی سه بازی آخر را هم می برد، فیشر همچنان بازی های بیشتری را برده بود!) بمنظور احراز صلاحیت برای مسابقه قهرمانی، فیشر مجبور بود سه مسابقه مقدماتی را در مقابل تعدادی از بهترین بازیکنان آنروز انجام دهد.
دو مسابقه نخست شامل 10 بازی و رقابت سوم شامل 12 بازی بود.

در یکی از قاطع ترین نتایج در تاریخ شطرنج، فیشر دو مسابقه نخست خود را با امتیاز 0-6 پیروز شد! هیچکس در آنزمان نمی توانست چنین چیزی را باور کند- به خاطر داشته باشید که رقبای وی از بهترین بازیکنان آن دوران بودند. سومین رقیب فیشر، پتروسیان، مردی بود که اسپاسکی عنوان قهرمانی جهان را از وی در 1969 گرفته بود، بنابراین مردم انتظار داشتند که پتروسیان مشکلات بیشتری برای فیشر بوجود آورد و وی همین کار را هم کرد: فیشر نخستین بازی را برد، پتروسیان یک بازی را پیروز شد، و سه بازی بعدی مساوی شدند. اما سپس موتور فیشر روشن شد، چهار بازی بعدی را برد تا کل مسابقه را ببرد. از زمان پل مرفی، دنیای شطرنج چنین حکمرانی و یکبار دیگر از یک نابغه آمریکایی را ندیده بود.