فیشر در 1972 با شکست دادن قهرمان وقت، بوریس اسپاسکی در یک رقابت 24 مسابقه ای قهرمان جهان شد. (فیشر با چنان قاطعیتی پیروز شد که تنها 21 بازی نیاز بود: وی چنان برتری داشت که حتی اگر اسپاسکی سه بازی آخر را هم می برد، فیشر همچنان بازی های بیشتری را برده بود!) بمنظور احراز صلاحیت برای مسابقه قهرمانی، فیشر مجبور بود سه مسابقه مقدماتی را در مقابل تعدادی از بهترین بازیکنان آنروز انجام دهد.
دو مسابقه نخست شامل 10 بازی و رقابت سوم شامل 12 بازی بود.

در یکی از قاطع ترین نتایج در تاریخ شطرنج، فیشر دو مسابقه نخست خود را با امتیاز 0-6 پیروز شد! هیچکس در آنزمان نمی توانست چنین چیزی را باور کند- به خاطر داشته باشید که رقبای وی از بهترین بازیکنان آن دوران بودند. سومین رقیب فیشر، پتروسیان، مردی بود که اسپاسکی عنوان قهرمانی جهان را از وی در 1969 گرفته بود، بنابراین مردم انتظار داشتند که پتروسیان مشکلات بیشتری برای فیشر بوجود آورد و وی همین کار را هم کرد: فیشر نخستین بازی را برد، پتروسیان یک بازی را پیروز شد، و سه بازی بعدی مساوی شدند. اما سپس موتور فیشر روشن شد، چهار بازی بعدی را برد تا کل مسابقه را ببرد. از زمان پل مرفی، دنیای شطرنج چنین حکمرانی و یکبار دیگر از یک نابغه آمریکایی را ندیده بود.

روبن فاین (1993-1914) یکی از قوی ترین شطرنجبازان آمریکایی همه دوران ها و نیز یک نویسنده پرکار شطرنج بود. در تابستان 1936 وی برای یکسال و نیم به اروپا سفر کرد و بواسطه موفقیت های چشمگیرش در تورنمنت ها به عنوان یکی از بهترین بازیکنان جهان شهرت کسب کرد. این خوشنامی هنگامیکه وی در 1938 در تورنمنتی شرکت کرد که توسط AVRO، یک شرکت رسانه ای هلندی، پشتیبانی مالی می شد و هشت تن از قوی ترین شطرنجبازان آنروز در آن شرکت داشتند، بیشتر شد. تورنمنت فوق قوی ترین تورنمنتی بود که تا آن زمان برگزار می شد و فاین مشترکا همراه با استاد بزرگ استونیایی پاول کرس به مقام نخست رسید.

قسمت شانزدهم